Co to jest prądnica i do czego służy?
PROLINK
Polecane pytania
Dodaj swoje zadanie domowe za darmo
Co to jest prądnica i do czego służy?
CO TO?
...
SŁUŻY DO...
CO TO?
...
SŁUŻY DO...
Sprobuj na https://dojrzewamy.pl. Pisza ponad 2000 odpowiedzi dziennie!
http://64.233.183.104/search?q=cache:gQTGGl-17_AJ:www.zamkor.com.pl/programy%2520fizyka%2520gimnazjum1/Pradnica/Pradnica.htm+PR%C4%84DNICA&hl=pl&lr=lang_pl ZASADA DZIAŁANIA PRĄDNICY
Prądnica
Maszyna elektryczna (dawne nazwy: dynamo-maszyna, dynamo) zamieniająca energię mechaniczną na prąd elektryczny.
Prądnice dzielimy na:
prądu przemiennego
prądu stałego
http://64.233.183.104/search?q=cache:Q74AOv7QwekJ:pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica+PR%C4%84DNICA&hl=pl&lr=lang_pl
Prądnica
Maszyna elektryczna (dawne nazwy: dynamo-maszyna, dynamo) zamieniająca energię mechaniczną na prąd elektryczny.
Prądnice dzielimy na:
prądu przemiennego
prądu stałego
http://64.233.183.104/search?q=cache:Q74AOv7QwekJ:pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica+PR%C4%84DNICA&hl=pl&lr=lang_pl
Prądnica to maszyna wytwarzająca energię elektryczną kosztem dostarczonej jej energii mechanicznej. Podstawą fizyczną działania prądnicy jest zjawisko indukcji elektromagnetycznej którym zajmował się Michael Faraday w Wielkiej Brytanii od roku 1821. Pierwsza prądnica została zbudowana we Francji, niemal natychmiast po odkryciu zjawiska indukcji elektromagnetycznej. Zbudował ją w 1832 roku mechanik Hippolyte Pixii. Pod zamontowanymi na stałe cewkami wirował w niej magnes. Owa maszyna magnetoelektryczna (w skrócie: magneto) dawała stosunkowo słaby prąd, a w dodatku był to prąd zmienny, uważany wówczas za bezużyteczny, dlatego zaopatrzono ją w komutator. Komutator pozwalał na uzyskanie prądu jednokierunkowego zmieniając połączenie uzwojenia ze szczotkami na przeciwne w momencie, gdy kierunek prądu zmieniał się na przeciwny.
Podstawową prądnicą jest ramka z przewodnika obracana w polu magnetycznym.
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na prądnice prądu stałego i prądnice prądu zmiennego (alternatory). Oba te typy mają wiele odmian prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych - każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera. Przekonał się o tym Faraday jeszcze w 1831 roku, tworząc różne małe modele, które poruszały się zasilane prądem.
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
W prądnicy prądu stałego zmienna siła elektromotoryczna odprowadzana jest z twornika za pomocą komutatora prostującego przebieg prądu do ślizgających się po nim szczotek. Zależnie od sposobu zasilania uzwojenia wzbudzającego (uzwojenia elektromagnesów) rozróżnia się prądnice prądu stałego: obcowzbudne (zasilanie uzwojenia wzbudzającego następuje z obcego źródła napięcia) oraz samowzbudne (zwane dawniej dynamomaszyną - wynalezioną w 1866 roku przez W. von Siemensa) - bocznikowe, szeregowe lub szeregowo-bocznikowe (uzwojenie wzbudzające jest zasilane napięciem indukowanym w uzwojeniach własnego wirnika).
Najprostszą prądnicą prądu stałego jest dzisiaj dynamo rowerowe. Prądnice prądu stałego stosowane są jako maszyny robocze w elektrowniach prądu stałego oraz do bezpośredniego zasilania, np. spawarek
Podstawową prądnicą jest ramka z przewodnika obracana w polu magnetycznym.
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na prądnice prądu stałego i prądnice prądu zmiennego (alternatory). Oba te typy mają wiele odmian prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych - każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera. Przekonał się o tym Faraday jeszcze w 1831 roku, tworząc różne małe modele, które poruszały się zasilane prądem.
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
W prądnicy prądu stałego zmienna siła elektromotoryczna odprowadzana jest z twornika za pomocą komutatora prostującego przebieg prądu do ślizgających się po nim szczotek. Zależnie od sposobu zasilania uzwojenia wzbudzającego (uzwojenia elektromagnesów) rozróżnia się prądnice prądu stałego: obcowzbudne (zasilanie uzwojenia wzbudzającego następuje z obcego źródła napięcia) oraz samowzbudne (zwane dawniej dynamomaszyną - wynalezioną w 1866 roku przez W. von Siemensa) - bocznikowe, szeregowe lub szeregowo-bocznikowe (uzwojenie wzbudzające jest zasilane napięciem indukowanym w uzwojeniach własnego wirnika).
Najprostszą prądnicą prądu stałego jest dzisiaj dynamo rowerowe. Prądnice prądu stałego stosowane są jako maszyny robocze w elektrowniach prądu stałego oraz do bezpośredniego zasilania, np. spawarek
Maszyna elektryczna (dawne nazwy: dynamo-maszyna, dynamo) zamieniająca energię mechaniczną na prąd elektryczny.
Prądnice dzielimy na:
prądu przemiennego
prądu stałego
PRĄDNICA PRĄDU PRZEMIENNEGO
Źródłami napięcia przemiennego w elektroenergetyce są prądnice prądu przemiennego, zwane generatorami elektroenergetycznymi. Prądnica składa się z części nieruchomej zwanej stojanem i z części ruchomej, zwanej wirnikiem. Wirnik służy do wytwarzania prądu elektrycznego i ze względu na swą rolę nazywa się magneśnicą. Prąd do magneśnicy doprowadza się ze źródła napięcia stałego poprzez szczotki przylegające do stalowych pierścieni ślizgowych, osadzonych na osi magneśnicy i połączonych z jej uzwojeniem. Magneśnica jest wykonana w ten sposób, że rozkład indukcji magnetycznej wzdłuż wewnętrznego obwodu stojana jest sinusoidalny. Uzwojenia stojana są umieszczone w żłobkach równoległych do osi magneśnicy, na wewnętrznym obwodzie stojana. Przy ruchu magneśnicy indukuje się (wytwarza się) napięcie w uzwojeniach stojana, w związku, z czym nazywa się go twornikiem. Uzwojenia układamy w tworniku tak, że gdy jeden bok zwoju znajduje się w danej chwili w osi bieguna N, to drugi jest na osi bieguna S. Wówczas napięcia indukowane w obu bokach zwoju dodają się. Magneśnica napędzana silnikiem mechanicznym ma stałą prędkość kątową ω, a wektor prędkości obwodowej ν zmienia się tylko kierunek. Kąt α, jaki tworzy płaszczyzna zwoju z osią neutralną magneśnicy zmienia się liniowo z czasem t.
α=ωt+ψ przy czym ψ jest katem w chwili t=0.
Zakłada się, że końce przewodu o długości l umieszczonego prostopadle do linii pola B i poruszającego się z prędkością v prostopadłą do płaszczyzny wyznaczonej przez l i B zostały połączone na zewnątrz z odbiornikiem o rezystancji R. w obwodzie płynie prąd I proporcjonalny do indukowanego napięcia E i odwrotnie proporcjonalny do rezystancji obwodu. Na przewód działa siła, której zwrot wynikający z reguły iloczynu wektorowego lub reguły lewej dłoni, jest przeciwny niż zwrot wektora v. Siła F jest, więc siłą hamującą ruch przewodu. W celu utrzymania ruchu musimy działać na przewód siłą zewnętrzną- F, wywieraną przez silnik napędowy i skierowaną zgodnie z wektorem v. Moc mechaniczną potrzebną do poruszania przewodu wyznaczymy mnożąc skalarnie siłę- F przez prędkość v. Moc mechaniczna, doprowadzona do przewodu, poruszającego się w polu magnetycznym i obciążonego prądem I, jest równa mocy elektrycznej wytwarzanej w danym przewodzie. Zjawisko powyższe jest wykorzystywane w prądnicach elektrycznych, stanowiących elektromaszynowe źródła napięcia, w których odbywa się zamiana pracy mechanicznej na energię elektryczną. W celu otrzymania napięcia stosuje się odpowiednią liczbę prętów połączonych szeregowo i poruszających się pod biegunami elektromagnesów. Ze względów technicznych pręty umieszcza się w żłobkach na obwodzie stalowego bębna z blach, wykonującego ruch obrotowy miedzy biegunami tzw. Magneśnicy. Napięcie źródłowe prądnicy E jest równe sumie napięć indukowanych w połączonych szeregowo prętach.
Prądnica prądu stałego składa się z części nieruchomej zwanej stojanem i z części ruchomej, zwanej wirnikiem. Wirnik służy do wytwarzania prądu elektrycznego. Wiruje on w polu magnetycznym wytwarzanym przez magnes stały lub stojan zasilany zewnętrznym źródłem prądu stałego. Prąd elektryczny jest odbierany z komutatora znajdującego się na osi wirnika przy pomocy szczotek grafitowych, umieszczonych na stojanie.
Prądnice prądu stałego były niegdyś stosowane w pojazdach spalinowych z zapłonem akumulatorowym, zostały jednak stopniowo wyparte przez alternatory, charakteryzujące się większą wydajnością i niezawodnoscią oraz mniejszymi gabarytami.
Prądnice dzielimy na:
prądu przemiennego
prądu stałego
PRĄDNICA PRĄDU PRZEMIENNEGO
Źródłami napięcia przemiennego w elektroenergetyce są prądnice prądu przemiennego, zwane generatorami elektroenergetycznymi. Prądnica składa się z części nieruchomej zwanej stojanem i z części ruchomej, zwanej wirnikiem. Wirnik służy do wytwarzania prądu elektrycznego i ze względu na swą rolę nazywa się magneśnicą. Prąd do magneśnicy doprowadza się ze źródła napięcia stałego poprzez szczotki przylegające do stalowych pierścieni ślizgowych, osadzonych na osi magneśnicy i połączonych z jej uzwojeniem. Magneśnica jest wykonana w ten sposób, że rozkład indukcji magnetycznej wzdłuż wewnętrznego obwodu stojana jest sinusoidalny. Uzwojenia stojana są umieszczone w żłobkach równoległych do osi magneśnicy, na wewnętrznym obwodzie stojana. Przy ruchu magneśnicy indukuje się (wytwarza się) napięcie w uzwojeniach stojana, w związku, z czym nazywa się go twornikiem. Uzwojenia układamy w tworniku tak, że gdy jeden bok zwoju znajduje się w danej chwili w osi bieguna N, to drugi jest na osi bieguna S. Wówczas napięcia indukowane w obu bokach zwoju dodają się. Magneśnica napędzana silnikiem mechanicznym ma stałą prędkość kątową ω, a wektor prędkości obwodowej ν zmienia się tylko kierunek. Kąt α, jaki tworzy płaszczyzna zwoju z osią neutralną magneśnicy zmienia się liniowo z czasem t.
α=ωt+ψ przy czym ψ jest katem w chwili t=0.
Zakłada się, że końce przewodu o długości l umieszczonego prostopadle do linii pola B i poruszającego się z prędkością v prostopadłą do płaszczyzny wyznaczonej przez l i B zostały połączone na zewnątrz z odbiornikiem o rezystancji R. w obwodzie płynie prąd I proporcjonalny do indukowanego napięcia E i odwrotnie proporcjonalny do rezystancji obwodu. Na przewód działa siła, której zwrot wynikający z reguły iloczynu wektorowego lub reguły lewej dłoni, jest przeciwny niż zwrot wektora v. Siła F jest, więc siłą hamującą ruch przewodu. W celu utrzymania ruchu musimy działać na przewód siłą zewnętrzną- F, wywieraną przez silnik napędowy i skierowaną zgodnie z wektorem v. Moc mechaniczną potrzebną do poruszania przewodu wyznaczymy mnożąc skalarnie siłę- F przez prędkość v. Moc mechaniczna, doprowadzona do przewodu, poruszającego się w polu magnetycznym i obciążonego prądem I, jest równa mocy elektrycznej wytwarzanej w danym przewodzie. Zjawisko powyższe jest wykorzystywane w prądnicach elektrycznych, stanowiących elektromaszynowe źródła napięcia, w których odbywa się zamiana pracy mechanicznej na energię elektryczną. W celu otrzymania napięcia stosuje się odpowiednią liczbę prętów połączonych szeregowo i poruszających się pod biegunami elektromagnesów. Ze względów technicznych pręty umieszcza się w żłobkach na obwodzie stalowego bębna z blach, wykonującego ruch obrotowy miedzy biegunami tzw. Magneśnicy. Napięcie źródłowe prądnicy E jest równe sumie napięć indukowanych w połączonych szeregowo prętach.
Prądnica prądu stałego składa się z części nieruchomej zwanej stojanem i z części ruchomej, zwanej wirnikiem. Wirnik służy do wytwarzania prądu elektrycznego. Wiruje on w polu magnetycznym wytwarzanym przez magnes stały lub stojan zasilany zewnętrznym źródłem prądu stałego. Prąd elektryczny jest odbierany z komutatora znajdującego się na osi wirnika przy pomocy szczotek grafitowych, umieszczonych na stojanie.
Prądnice prądu stałego były niegdyś stosowane w pojazdach spalinowych z zapłonem akumulatorowym, zostały jednak stopniowo wyparte przez alternatory, charakteryzujące się większą wydajnością i niezawodnoscią oraz mniejszymi gabarytami.
http://www.zamkor.com.pl/programy%20fizyka%20gimnazjum1/Pradnica/Pradnica.htm to jest dobra stronka tu zobaczysz jak działa
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica -tu dowiesz się co to jest prądnica
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica -tu dowiesz się co to jest prądnica
Prądnica jest to maszyna wytwarzająca energię elektryczną kosztem dostarczonej jej energii mechanicznej. Podstawą fizyczną działania prądnicy jest zjawisko indukcji elektromagnetycznej. Podstawową prądnicą jest ramka z przewodnika obracana w polu magnetycznym.
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na:
- prądnice prądu stałego
- prądnice prądu zmiennego (alternatory).
Dla obu tych klas istnieje wiele rodzajów prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych (każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera).
Alternator, prądnica prądu zmiennego z układem prostownikowym. Alternator stosowany jest w samochodach do zasilania instalacji elektrycznej oraz ładowania akumulatora podczas pracy silnika. Obecnie alternator stosowany jest coraz częściej, ponieważ jest znacznie lżejszy od prądnicy prądu stałego, a oprócz tego zdolny jest do oddawania maksymalnego prądu już przy niewielkiej prędkości obrotowej wirnika.
W prądnicy prądu zmiennego wiele zwojów drutu układa się na powierzchni walca z miękkiej stali w odpowiednich wyżłobieniach. Walec ten wiruje między biegunami silnego elektromagnesu, zasilanego z prądnicy prądu stałego. Obecnie w używanych prawie wyłącznie w technice prądnicach prądu zmiennego role są zmienione. Zwoje drutu ułożone są na wewnętrznej powierzchni pustego wewnątrz walca z miękkiej stali, zaś elektromagnesy, często o wielu biegunach, umieszczone wewnątrz wirują wzbudzając w uzwojeniu nieruchomy prąd zmienny. Częstotliwość używanego prawie wszędzie prądu zmiennego wynosi 50 Hz.
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
Prądnica, maszyna wytwarzająca energię elektryczną kosztem dostarczonej jej energii mechanicznej. Podstawą fizyczną działania prądnicy jest zjawisko indukcji elektromagnetycznej. Podstawową prądnicą jest ramka z przewodnika obracana w polu magnetycznym (M.Faraday).
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na prądnice prądu stałego i prądnice prądu zmiennego (alternatory). Dla obu tych klas istnieje wiele rodzajów prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych (każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera).
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
Prądnica prądu stałego, prądnica wytwarzająca prąd stały. W prądnicy prądu stałego zmienna siła elektromotoryczna odprowadzana jest z twornika za pomocą komutatora prostującego przebieg prądu do ślizgających się po nim szczotek.
Zależnie od sposobu zasilania uzwojenia wzbudzającego (uzwojenia elektromagnesów) rozróżnia się prądnice prądu stałego: obcowzbudne (zasilanie uzwojenia wzbudzającego następuje z obcego źródła napięcia) oraz samowzbudne - bocznikowe, szeregowe lub szeregowo-bocznikowe (uzwojenie wzbudzające jest zasilane napięciem indukowanym w uzwojeniach własnego wirnika).
Najprostszą prądnicą prądu stałego jest dynamo rowerowe. Prądnice prądu stałego stosowane są jako maszyny robocze w elektrowniach prądu stałego oraz do bezpośredniego zasilania, np. spawarek.
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na:
- prądnice prądu stałego
- prądnice prądu zmiennego (alternatory).
Dla obu tych klas istnieje wiele rodzajów prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych (każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera).
Alternator, prądnica prądu zmiennego z układem prostownikowym. Alternator stosowany jest w samochodach do zasilania instalacji elektrycznej oraz ładowania akumulatora podczas pracy silnika. Obecnie alternator stosowany jest coraz częściej, ponieważ jest znacznie lżejszy od prądnicy prądu stałego, a oprócz tego zdolny jest do oddawania maksymalnego prądu już przy niewielkiej prędkości obrotowej wirnika.
W prądnicy prądu zmiennego wiele zwojów drutu układa się na powierzchni walca z miękkiej stali w odpowiednich wyżłobieniach. Walec ten wiruje między biegunami silnego elektromagnesu, zasilanego z prądnicy prądu stałego. Obecnie w używanych prawie wyłącznie w technice prądnicach prądu zmiennego role są zmienione. Zwoje drutu ułożone są na wewnętrznej powierzchni pustego wewnątrz walca z miękkiej stali, zaś elektromagnesy, często o wielu biegunach, umieszczone wewnątrz wirują wzbudzając w uzwojeniu nieruchomy prąd zmienny. Częstotliwość używanego prawie wszędzie prądu zmiennego wynosi 50 Hz.
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
Prądnica, maszyna wytwarzająca energię elektryczną kosztem dostarczonej jej energii mechanicznej. Podstawą fizyczną działania prądnicy jest zjawisko indukcji elektromagnetycznej. Podstawową prądnicą jest ramka z przewodnika obracana w polu magnetycznym (M.Faraday).
Głównymi częściami prądnicy są stojan (nieruchoma część związana z obudową) oraz wirnik (rotor, część wirująca wewnątrz stojana). Uzwojenie cewki umieszczonej w wirniku prądnicy przecina linie sił pola magnetycznego wytwarzanego przez uzwojenie wzbudzające i dzięki temu indukuje się w nim zmienna siła elektromotoryczna.
Prądnice dzieli się ze względu na rodzaj wytwarzanego prądu elektrycznego na prądnice prądu stałego i prądnice prądu zmiennego (alternatory). Dla obu tych klas istnieje wiele rodzajów prądnic, różniących się szczegółami rozwiązań elektrotechnicznych, rozwiązania te są analogiczne do rozwiązań silników elektrycznych (każdy silnik elektryczny może stać się prądnicą i odwrotnie, w zależności od tego, w jakiej formie dostarcza się energii i gdzie się ją odbiera).
Prądnice prądu zmiennego wykonuje się najczęściej jako prądnice synchroniczne trójfazowe, powszechnie stosowane w elektrowniach prądu przemiennego.
Prądnica prądu stałego, prądnica wytwarzająca prąd stały. W prądnicy prądu stałego zmienna siła elektromotoryczna odprowadzana jest z twornika za pomocą komutatora prostującego przebieg prądu do ślizgających się po nim szczotek.
Zależnie od sposobu zasilania uzwojenia wzbudzającego (uzwojenia elektromagnesów) rozróżnia się prądnice prądu stałego: obcowzbudne (zasilanie uzwojenia wzbudzającego następuje z obcego źródła napięcia) oraz samowzbudne - bocznikowe, szeregowe lub szeregowo-bocznikowe (uzwojenie wzbudzające jest zasilane napięciem indukowanym w uzwojeniach własnego wirnika).
Najprostszą prądnicą prądu stałego jest dynamo rowerowe. Prądnice prądu stałego stosowane są jako maszyny robocze w elektrowniach prądu stałego oraz do bezpośredniego zasilania, np. spawarek.
Prądnica jest to urządzenie do wytwarzania prądu stałego, lub przemiennego z energii mechanicznej. Więcej i dokładniejsze informacje na
http://encyklopedia.pwn.pl/59831_1.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica_pr%C4%85du_sta%C5%82ego
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica_pr%C4%85du_przemiennego
http://encyklopedia.pwn.pl/59831_1.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica_pr%C4%85du_sta%C5%82ego
http://pl.wikipedia.org/wiki/Pr%C4%85dnica_pr%C4%85du_przemiennego
prądnica (generator elektryczny), maszyna elektr. przetwarzająca energię mech. na energię elektr.; w uzwojeniu twornika p. (zwykle jest nim wirnik osadzony na napędzanym wale) jest indukowane napięcie wskutek zmian przenikającego twornik strumienia magnet., wytwarzanego przez elektromagnes lub magnes trwały; energię mech. do obracania części ruchomej dostarcza silnik, np. spalinowy, turbina parowa lub wodna; gł. rodzaje: p. prądu stałego (wytworzony prąd jest prostowany za pomocą komutatora) i p. prądu zmiennego (najczęściej synchroniczna, stosowana w elektrowniach); pierwszy model p. zbudował 1831 M. Faraday.
